Dofinansowanie
do in vitro

Program ma na celu zapewnić równy dostęp do procedury in vitro dla wszystkich par dotkniętych problemem niepłodności. Drugim istotnym celem jest zabezpieczenie komórek rozrodczych osób, które obecnie przechodzą leczenie onkologiczne, które może pozbawić ich możliwości posiadania własnego potomstwa w przyszłości.

Rządowy program in vitro ma ruszyć 1 czerwca 2024 roku i potrwać do 31 grudnia 2028 roku.

Dofinansowanie w ramach rządowego programu in vitro obejmie pary, które:

• mają zdiagnozowaną niepłodność lub przez okres 12 miesięcy przed zgłoszeniem się do programu leczyły się z powodu niepłodności, ale nie odniosły sukcesu w leczeniu. Oznacza to, że wsparcie finansowe otrzymają pary, które przez rok próbowały leczyć się z niepłodności, ale terapia nie powiodła się Ponadto, do programu mogą przystąpić pary, dla których in vitro jest jedyną nadzieją na zostanie rodzicami, gdyż lekarze stwierdzili, że inne metody leczenia nie przyniosą rezultatu.
• uczestniczyły już w rządowym lub samorządowym programie in vitro i mają zamrożone zarodki, które chciałyby wykorzystać w procedurze.
• spełniają kryterium wiekowe, które wynosi do 42. roku życia dla kobiet oraz do 55. roku życia dla mężczyzn przy wykorzystaniu własnych komórek jajowych, ewentualnie nasienia dawcy; lub do 45 roku życia dla kobiet i 55, roku życia dla mężczyzn przy wykorzystaniu komórek jajowych dawczyni lub adopcji zarodka.
• są w związku partnerskim lub małżeńskim, co mogą potwierdzić odpowiednim oświadczeniem.
• uzyskały pozytywną opinię psychologa na temat ich gotowości do bycia niespokrewnionym genetycznie rodzicem (dawstwo nasienia, dawstwo oocytów lub adopcja zarodka).

Nie będą uprawnione do dofinansowania w ramach rządowego programu in vitro pary, które:

1. Nie spełniają wymaganych kryteriów kwalifikacyjnych do programu;
2. Nie uzyskały odpowiedniego efektu podczas stymulacji owulacji przed procedurą in vitro (dotyczy kobiet);
3. Posiadają przeciwwskazania medyczne uniemożliwiające przeprowadzenie procedury in vitro.

Rządowy program in vitro przewiduje możliwość dofinansowania aż 6 cykli zapłodnienia pozaustrojowego, w tym:

• nie więcej niż 4 przeprowadzonych na własnych komórkach, z ewentualnym dawstwem nasienia;
• nie więcej niż 2 z wykorzystaniem komórek jajowych dawczyni i możliwością zapłodnienia maksymalnie 6 komórek w obrębie jednego cyklu;
• nie więcej niż 6 z adopcją zarodka, przy czym 1 transfer jest równoznaczny z przeprowadzeniem jednego cyklu.

Program zabezpieczenia płodności jest przeznaczony dla osób, które:

1. Oczekują na rozpoczęcie leczenia onkologicznego lub już rozpoczęli leczenie.
2. Spełniają kryterium wiekowe: kobiety od momentu osiągnięcia dojrzałości płciowej do 40. roku życia, a mężczyźni od momentu osiągnięcia dojrzałości płciowej do 45. roku życia.

Do programu nie zakwalifikują się z kolei pacjenci, którzy nie spełniają powyższych kryteriów oraz który mają przeciwwskazania medyczne uniemożliwiające przeprowadzenie procedury in vitro. 

Tak, para, która korzystała już wcześniej z procedury in vitro, a nawet taka, która ma już potomstwo, może ubiegać się o dofinansowanie do procedury zapłodnienia pozaustrojowego w ramach rządowego programu, pod warunkiem, że nadal spełnia kryteria kwalifikacji.

Finansowanie procedur in vitro w ramach tego programu nie pochodzi z Narodowego Funduszu Zdrowia, lecz jest realizowane bezpośrednio przez Ministerstwo Zdrowia z budżetu państwa. Program pokrywa w całości koszty części medycznej, w tym niezbędne badania, stymulację owulacji, pobranie komórek, procedury laboratoryjne oraz transfer zarodków. Obejmuje on również koszty związane z dawstwem partnerskim i innym niż partnerskie oraz zabezpieczeniem płodności u pacjentów onkologicznych. Pacjenci zakwalifikowani do programu mają zatem zapewniony bezpłatny dostęp do tych świadczeń w wybranych ośrodkach medycznych.

Tak, endometrioza jest wymieniona jako jedna z głównych przyczyn niepłodności kobiecej. Zgodnie z zasadami programu, procedura zapłodnienia pozaustrojowego może być podjęta, jeśli zgodnie z aktualną wiedzą medyczną (np. w przypadku ciężkich postaci endometriozy) nie jest możliwe uzyskanie ciąży w wyniku innych metod leczenia lub gdy inne metody zostały wyczerpane. Endometrioza jest zatem uznawana za istotne wskazanie medyczne w procesie diagnostyki i kwalifikacji do leczenia metodami wspomaganego rozrodu.