Immunologia dla par – biochemiczny dialog partnerów

Badanie Allo-MLR, czyli test ochrony zarodka w łonie matki przed działaniem jej układu immunologicznego, jest jednym z najważniejszych parametrów w diagnostyce nawracających poronień oraz niepowodzeń w procedurach in vitro. W zdrowej, fizjologicznej ciąży organizm kobiety produkuje tzw. czynniki blokujące, które „maskują” zarodek przed atakiem własnego układu odpornościowego. Test ten pozwala sprawdzić, czy w surowicy znajdują się czynniki blokujące posiadające zdolność do hamowania. Niski poziom hamowania w teście Allo-MLR jest sygnałem, że ciąża nie jest odpowiednio chroniona, co często stanowi bezpośrednią przyczynę braku implantacji lub utraty wczesnej ciąży. Wykrycie tego deficytu otwiera drogę do zastosowania immunomodulacji, mającej na celu „nauczenie” organizmu matki tolerancji wobec komórek ojcowskich.

Najbardziej zaawansowanym elementem współczesnej diagnostyki immunologicznej jest analiza genotypów KIR u kobiety oraz antygenów HLA-C u obojga partnerów. To badanie pozwala zajrzeć głębiej – w sferę interakcji komórkowych zachodzących wewnątrz macicy w momencie implantacji. Komórki NK (Natural Killers) obecne w endometrium posiadają specyficzne receptory KIR, które „skanują” antygeny HLA-C prezentowane przez zarodek. Jeśli zestawienie genetyczne pary jest niekorzystne – na przykład gdy matka posiada genotyp KIR typu AA, a zarodek niesie ze sobą silnie pobudzające antygeny HLA-C z grupy C2 – może dojść do zaburzenia procesu tworzenia się łożyska. Badanie to jest wykonywane raz w życiu i dostarcza bezcennych informacji o tym, czy między organizmem matki a dzieckiem zachodzi prawidłowa komunikacja biologiczna, co pozwala na precyzyjne dobranie leków wspierających zagnieżdżenie zarodka.